Wysokość 0
Powierzchnia to żywy świat nad ziemią, gdzie zaczyna każdy wędrowiec. To jedyna kraina, którą żaden lud nie włada sam: Leszary trzymają się jej głębokich borów, Młotorodni jej zimnych wyżyn, a Kaczory wznoszą swe cytadele tam, gdzie Powierzchnia wciąż zachowuje ład, podczas gdy dzikie i pasione zwierzęta przemierzają resztę. Z Powierzchni portale otwierają się w dół i w górę ku ukrytym krainom świata: podziemnym Sanktuariom i orbitującemu Niebogrodowi Architektów, Jaskiniom nieumarłych, niemożliwemu Zapleczu i Żarogłębi na dole.
Powierzchnia to nie jeden krajobraz, lecz wiele. Żar i chłód, mokro i sucho, góra i równina zmieniają się z miejsca na miejsce, dzieląc świat na górze na odrębne biomy, każdy z własną glebą, pogodą, roślinnością i niebezpieczeństwami. Następujące działy opisują biomy, które wędrowiec najpewniej przemierzy.
Rozległe, jałowe równiny piasku i nagiego kamienia pod bezlitosnym słońcem. Woda i cień są skąpe, dni gorące, a noce zimne, a to nieliczne, co tu żyje, nauczyło się obywać bez wszystkiego. Od czasu do czasu dostrzega się zabłąkanego Dźwiękara w otwartej dziczy, błądzącego z dala od wszelkiego Sanktuarium.
Głębokie bory starych drzew, cętkowane światło i splątane poszycie — cieniste, zamknięte i łatwe, by w nich zabłądzić. Te lasy to ukryty dom Leszarów, którzy trzymają się swych głębi i rzadko pozwalają obcemu odnaleźć ścieżkę.
Gorąca, wilgotna i zarośnięta — gęsty zielony gąszcz i, w jej nizinach, stojąca woda bagien i mokradeł. Trzciny i muł kryją Bagiennika, cierpliwego drapieżnika z zasadzki na mokradłach, więc pozostań w ruchu i dobrze z dala od gęstych trzcinowisk.
Pasiaste pustkowia czerwonej skały i gliny, suche i połamane w urwiska, płaskowierzchołkowe mesy i strome wąwozy. Zdumiewające w widoku i trudne do przebycia, ze skąpą wodą i zdradliwym krokiem. Także tu od czasu do czasu dostrzega się zabłąkanego Dźwiękara, torującego sobie drogę przez skałę z dala od wszelkiego Sanktuarium.
Rozległe, otwarte trawiaste równiny — łagodne, płaskie i najłaskawsze z ziem Powierzchni, najpewniejsze miejsce, by znaleźć grunt pod nogami. Tam gdzie równiny opadają ku rzekom, jeziorom i morzu, Kaczory wznoszą swe cytadele, bo są w wodzie tak samo u siebie jak na lądzie.
Zimne wyżyny — zamarznięte równiny i strome, ośnieżone góry, gdzie powietrze rzednie, a śnieg nigdy nie topnieje. To rodzima ziemia Młotorodnych, którym dobrze się wiedzie w chłodzie i na wysokościach, które powalają każdego innego.