Kaczory to zakon rycerski Powierzchni — rycerze wywodzący się od kaczek, zaprzysiężeni kodeksowi starszemu niż którykolwiek z nich.
Szybkość 110% · Zdrowie 100%
Kaczor to dwunożny rycerz wywodzący się od kaczek: opatrzony dziobem, upierzony w barwach swego rodu, o błoniastych dłoniach i stopach, szeroki w piersi i krzepki w nogach. Noszą pełną zbroję płytową wykutą na swą sylwetkę — hełm ukształtowany tak, by pomieścić dziób — i dzierżą długi miecz (niemal zawsze z imieniem) oraz tarczę. Między sobą mówią kwakaniem i trąbieniem: prawdziwą i pradawną mową, w której wysokość tonu i rytm niosą znaczenie, a wspólnej mowy uczą się dla obcych, mówiąc nią nosowym, uciętym akcentem. Ich zbroja jest pomyślana do wody i pływają szybciej i dłużej niż jakikolwiek inny lud Powierzchni, nawet w pełnej zbroi.
W boju Kaczory są najlepszymi ciężkimi wojownikami Powierzchni: zdyscyplinowane szyki, niezrównana zbroja, wspierająca magia bojowa i dana kodeksem pewność, która nie wpada w panikę. Lecz są powolni, przewidywalni i związani swym kodeksem — Kaczor nie pchnie pierzchającego przeciwnika w plecy ani nie zaatakuje bezbronnego, a zwinny wojownik na suchej, nierównej ziemi może utrzymać przewagę cały dzień. Wędrowcowi, który zgłosi się otwarcie i postąpi honorowo, oferuje się formalną gościnę i uczciwą próbę w turnieju; kto zwycięży zdradą, tego zapamięta cały zakon, na piśmie, na zawsze.
Kaczory strzegą dawnych aren zwanych Tyglami od czasów przed wszelką żywą pamięcią i wznoszą obok nich swe ufortyfikowane Cytadele — dzielone, niechętnie, z Młotorodnymi, którzy tę samą ziemię mają za świętą z całkiem innych powodów. Są najliczniejszymi uporządkowanymi istotami Powierzchni, a gdzie Powierzchnia wciąż zachowuje jakieś prawo, jest to przeważnie prawo Kaczorów.
Twierdzą, że Vox Maxa jest kodeksem: wiążącym wzorcem słusznego postępowania — dotrzymać słowa, pozdrowić przeciwnika, przyjąć klęskę z gracją, bronić tych, którzy nie mogą się bronić, nigdy nie uderzać w plecy, czcić imiona poległych. Turnieje, które urządzają przy Tyglach, to sądy honoru, gdzie kodeks jest próbowany i szlifowany, a ich najwięksi mistrzowie zostają kanonizowani po śmierci, ich imiona zachowane w rejestrach zakonu.