Bagiennik to czyhająca groza bagien Powierzchni — szczytowy drapieżnik mokradeł.
Szybkość 75% · Zdrowie 200%Ulubione potrawy:
Bagiennik jest humanoidalny tylko w najluźniejszym sensie: ramiona, nogi i coś, co można by zwać głową, z niewielką resztą ludzkiego w sobie. Jego skóra ma zieleń glonów, a wolno wyrastają z niej rośliny i grzyby, ramiona zaś są ogromne i długie w niepomiernym stosunku do reszty. Bagiennik, który się nie porusza, to nic więcej niż kopczyk bagna — a są bardzo, bardzo dobrzy w nieruszaniu się, zdolni trwać doskonale nieruchomo całymi dniami. Poluje cierpliwością, zbliżając się do ofiary cal po calu, aż długie ramiona wystrzelą, by pochwycić, zadusić i pożreć. Z bliska ten uchwyt jest śmiertelny.
Nie potrafi biec. Bagiennik nie ma zrywu szybkości, by dogonić pierzchającą ofiarę; całe jego łowy wspierają się na niezauważonym zbliżeniu. Pozostań w ruchu, z dala od gęstych trzcinowisk, i nigdy nie pozwól, by któryś dosięgnął cię na długość ramienia, a będziesz w niewielkim niebezpieczeństwie. Z dala od wilgotnej, splątanej osłony mokradeł jego kamuflaż wart jest o wiele mniej.
Wierzy się, że Bagienniki są prastare — stare jak Leszary, z ery całkowicie wcześniejszej niż stary świat — i przetrwały każdą erę odtąd w ten sam sposób, w jaki polują: będąc niedostrzeganymi. Czy coś myśli za tą z grubsza ukształtowaną głową, nikt nie wie. Żaden nigdy się z nikim nie porozumiał, a cokolwiek tam się porusza, zachowuje swą radę dla siebie od czasów, nim wzniosły się miasta.