Yüzey’in altındaki maden kuyuları ve Mağaralar ölümsüzlere aittir: Hortlaklara, Engelleyicilere ve ikisine de hükmeden Kemik Kraliçesi’ne.
Hız 100% · Can 150%Sevdiği yiyecekler:
Hortlaklar canlandırılmış iskeletlerdir, çıplak, tertemiz kazınmış kemik — çoğu elflerin uzun, ince yapısında, çünkü yaşamda buydular. Yorulmaz ve korkusuzdurlar, kanamaz, solumaz ve soğukkanlılıklarını yitirmezler ve beyinsiz Engelleyicilerin aksine, tünellerini bir amaçla gözetecek kadar irade korurlar. Kraliçelerinin gizlilik saplantısına bağlı, bir tanığın kaçmasına izin vermektense yok oluşa dek savaşırlar — acımasız, ama öngörülebilir.
Etin teslim olduğu yerde kemik dayanır ve bir Hortlak’a nihai huzuru vermek sıradan bir ölümsüzden daha güçtür. Ama kırılgandır: yapının yeterince çoğunu paramparça et, düşer.
Hız 100% · Can 150%Sevdiği yiyecekler:
Bir Engelleyici, ayaklarını sürüyerek yürüyen bir cesettir — yavaş, ağır ve ölü bakışlı, çoğu kez deriden fışkıran soluk, sürünen bir küfün lekeleriyle benekli. Yaraya ve acıya neredeyse kayıtsızdır, büsbütün acımasız ve bulaşıcıdır: yaraları ve sporları, onu doğuran küfü yayar ve yaşayanları yavaş yavaş kendi türünden başkalarına dönüştürür. Üstelik büsbütün beyinsizdir — kurnazlıksız, ihtiyatsız, eşgüdümsüz. Dar bir tünelde tehlikeli; açıkta atlatması kolay.
Kimi Engelleyiciler, suyun etobur bakterilerle kaynadığı madenlerin derin, su basmış galerilerinde yürür. Su onları kemiğe dek kazır ve ayağa kalkan şey bir Hortlak’tan neredeyse ayırt edilemez — ve karanlıkta onların sayısına katılır.
Kemik Kraliçesi madenlere hükmeder: yaşamda yönettiği sarayın tacını, pelerinini ve asasını hâlâ taşıyan ve onları hiç bırakmamış bir Hortlak. Uyrukları künt olduğu yerde o kurnaz ve azgındır ve egemenliğinden hiçbir davetsizi sağ bırakmaz — derin karanlıkta tökezleyenin üzerine acımadan çullanır. Her öldürmenin, uzun zaman önce vaat ettiği ölümsüzlüğü bağışladığına inanır. Neredeyse hiçbir zaman öyle değildir.
Madenlerin karanlığında iki öykü buluşur. Engelleyiciler uzun zaman önce, kırılmayacak bedenler umuduyla elflerden büyülü bir küf satın alan insanlardı; küf o vaadi tuttu ve ödeme olarak akıllarını aldı. Hortlaklar, kraliçesi Tahsildar ile ölümsüzlüğü pazarlık eden bir elf kabilesiydi; iblis sözünü en zalim biçimde tuttu, tüm halkını ölümsüz iskeletlere ayırdı ve kraliçe — yasta bile kibirli — kimseye görünmemek için kabilesini yeraltına götürdü.
Kraliçe ve hâlâ buyruk verdiği kabilenin zayıf, bağlı iradesi, bir Hortlak tarafından öldürülmenin aynı ölümsüzlüğü almak anlamına geldiğini öne sürer: bir onur ve eski vaadinin yerine gelmesi. Armağan neredeyse hiç tutmaz. Kurbanları çoğunlukla yalnızca ölür.