Szyby kopalniane i Jaskinie pod Powierzchnią należą do nieumarłych: Powracających, Blokujących i Kościanej Królowej, która panuje nad obojgiem.
Szybkość 100% · Zdrowie 150%Ulubione potrawy:
Powracający to ożywione szkielety, naga, do czysta ogryziona kość — większość o wysokiej, smukłej budowie elfów, bo tym byli za życia. Są niestrudzeni i nieustraszeni, nie krwawią, nie oddychają i nie tracą zimnej krwi, a w przeciwieństwie do bezmyślnych Blokujących zachowują dość woli, by czuwać nad swymi tunelami z zamiarem. Spętani obsesją tajemnicy swej Królowej, walczą do unicestwienia, zamiast pozwolić świadkowi ujść — bezlitośni, lecz przewidywalni.
Kość trwa, gdzie ciało ulega, a dać Powracającemu ostateczny spoczynek jest trudniej niż zwykłemu nieumarłemu. Lecz jest kruchy: skrusz dość z tej budowy, a padnie.
Szybkość 100% · Zdrowie 150%Ulubione potrawy:
Blokujący to powłóczący nogami, kroczący trup — powolny, ciężki i o martwym spojrzeniu, często znaczony plamami bladej, pełzającej pleśni, która przebija przez skórę. Jest niemal obojętny na ranę i ból, zupełnie bezlitosny i zaraźliwy: jego rany i zarodniki szerzą pleśń, która go zrodziła, stopniowo zmieniając żywych w więcej jemu podobnych. Jest też całkiem bezmyślny — bez podstępu, bez ostrożności, bez zgrania. Groźny w ciasnym tunelu; łatwy do zgubienia na otwartej przestrzeni.
Niektórzy Blokujący brodzą głębokimi, zalanymi chodnikami kopalni, gdzie woda roi się od mięsożernych bakterii. Woda ogryza ich do kości, a to, co powstaje, jest niemal nie do odróżnienia od Powracającego — i dołącza do ich liczby w ciemności.
Kościana Królowa panuje nad kopalniami: Powracająca, która wciąż nosi koronę, płaszcz i berło dworu, którym władała za życia, i nigdy ich nie odłożyła. Tam gdzie jej poddani są tępi, ona jest przebiegła i okrutna, i nie pozwoli żadnemu intruzowi opuścić swego władztwa żywym — na tego, kto potknie się w głębokiej ciemności, spada bez litości. Wierzy, że każde zabójstwo udziela nieśmiertelności, którą obiecała dawno temu. Niemal nigdy tak nie jest.
Dwie historie spotykają się w ciemności kopalni. Blokujący byli dawno temu ludźmi, którzy kupili od elfów magiczną pleśń w nadziei na ciała, które się nie złamią; pleśń dotrzymała tej obietnicy, a jako zapłatę odebrała im umysł. Powracający byli plemieniem elfów, którego królowa wytargowała u Egzekutora nieśmiertelność; demon dotrzymał słowa w najokrutniejszy sposób, rozkładając cały jej lud w szkielety bez śmierci, a królowa — próżna nawet w żałobie — powiodła swe plemię pod ziemię, by nie być widzianą przez nikogo.
Królowa i słaba, spętana wola plemienia, którym wciąż rozkazuje, utrzymują, że zostać zabitym przez Powracającego znaczy otrzymać tę samą nieśmiertelność: zaszczyt i spełnienie jej dawnej obietnicy. Dar niemal nigdy się nie przyjmuje. Jej ofiary przeważnie po prostu umierają.