De mijnschachten en Grotten onder de Oppervlakte behoren aan de ondoden toe: de Weergangers, de Blokkeerders en de Beenderkoningin die over beide heerst.
Snelheid 100% · Leven 150%Lievelingskost:
De Weergangers zijn bezielde skeletten, naakt, schoongepluisd been — de meesten met het hoge, slanke gestel van de elfen, want dat waren ze in het leven. Ze zijn onvermoeibaar en onbevreesd, bloeden niet, ademen niet en verliezen hun kalmte niet, en anders dan de geesteloze Blokkeerders behouden ze wil genoeg om hun tunnels met voornemen te bewaken. Gebonden aan de geheimzucht-obsessie van hun Koningin, vechten ze tot de vernietiging liever dan een getuige te laten ontkomen — meedogenloos, maar voorspelbaar.
Been duurt waar vlees bezwijkt, en een Weerganger definitieve rust geven valt zwaarder dan een gewone ondode. Maar hij is broos: verbrijzel genoeg van het gestel en hij valt.
Snelheid 100% · Leven 150%Lievelingskost:
Een Blokkeerder is een sloffend, lopend lijk — traag, zwaar en met een dode blik, vaak gevlekt door plekken van een bleke, kruipende schimmel die door de huid breekt. Hij is vrijwel onverschillig voor verwonding en pijn, volstrekt meedogenloos en besmettelijk: zijn wonden en sporen verspreiden de schimmel die hem schiep, en veranderen de levenden gaandeweg in meer van zijn soort. Hij is bovendien geheel geesteloos — zonder list, zonder voorzichtigheid, zonder coördinatie. Gevaarlijk in een nauwe tunnel; in het open gemakkelijk af te schudden.
Sommige Blokkeerders waden door de diepe, ondergelopen gangen van de mijnen, waar het water wemelt van vleesvretende bacteriën. Het water schuurt ze tot op het bot, en wat opstaat is nauwelijks van een Weerganger te onderscheiden — en voegt zich in de duisternis bij hun aantal.
De Beenderkoningin heerst over de mijnen: een Weergangster die nog steeds de kroon, de mantel en de scepter draagt van het hof dat ze in het leven regeerde, en ze nooit heeft afgelegd. Waar haar onderdanen stomp zijn, is zij listig en wreed, en ze laat geen indringer levend uit haar domein — over wie in de diepe duisternis struikelt, valt ze zonder genade heen. Ze gelooft dat elke doding de onsterfelijkheid schenkt die ze lang geleden beloofde. Vrijwel nooit is dat zo.
Twee verhalen ontmoeten elkaar in de duisternis van de mijnen. De Blokkeerders waren lang geleden lieden die een magische schimmel van de elfen kochten, in de hoop op lichamen die niet zouden breken; de schimmel hield die belofte en ontfutselde als betaling hun geest. De Weergangers waren een elfenstam wier koningin met de Vereffenaar om onsterfelijkheid onderhandelde; de demon hield zijn woord op de wreedste wijze en maakte haar hele volk tot doodloze skeletten, en de koningin — ijdel zelfs in de rouw — voerde haar stam onder de grond, om door niemand gezien te worden.
De Koningin, en de zwakke, gebonden wil van de stam die ze nog gebiedt, houden vol dat door een Weerganger gedood worden diezelfde onsterfelijkheid ontvangen betekent: een eer, en de vervulling van haar oude belofte. De gave slaat vrijwel nooit aan. Haar slachtoffers gaan meestal eenvoudigweg dood.