De Alven zijn het oude volk van het diepe woud — de elfen van de Oppervlakte.
Snelheid 100% · Leven 80%
Lang, slank en geruisloos in hun bewegingen, hebben de Alven puntige oren, grote donkere ogen die aan het schemerlicht van het woud zijn aangepast, en lang gevlochten haar. De onderarmen van een volwassene zijn bedekt met in inkt geschreven formules — een levend toverboek. Zij kleden zich in aardse, praktische tinten en dragen langbogen, de beste afstandswapens van de oppervlakte, naast de toverdranken, inkten en zeldzame ingrediënten waarvan hun magie afhangt.
Een gevecht tegen de Alven is meestal voorbij voor het begint: voorbereid terrein, verborgen boogschutters, vallen en beschermingen. Zij schieten om te verwonden in plaats van te doden, en de meeste ontmoetingen kunnen worden beëindigd door terug te trekken, je over te geven of simpelweg te vragen. Ver van hun wouden en hun voorbereidingen zijn zij veel minder gevaarlijk. Een geduldige, eerbiedige reiziger kan hun leermeesterschap verdienen.
De volgende rol werd in het woud gevonden, de inkt ouder dan de bomen:
„Ik heb de tijdperken doorstaan zoals de steen de regen doorstaat: door roerloos te blijven terwijl de wereld elders keek. Laat de jongen hun muren oprichten en ze vergeten; wat zij laten vallen, bewaren wij, regel na regel, in zalen die het woud heeft verzwolgen. Mijn rusteloze verwanten, de gedaantewisselaars, konden nooit zo lang stilzitten.
Betekenis wordt niet gesmeed maar terloops opgevangen. De wereld spreekt, langzaam, en de wijzen worden stil genoeg om haar te vatten; die stem noemen wij Vox Maxa. Maar vertrouw niet wie zweert haar geheel gehoord te hebben — ikzelf is het in al mijn jaren niet gelukt. Ik liet liever een koninkrijk vallen dan te vroeg te antwoorden: beter honderd jaar luisteren dan één overhaast woord.”