Υψόμετρο 0
Η Επιφάνεια είναι ο ζωντανός κόσμος πάνω από τη γη, όπου ξεκινά κάθε ταξιδιώτης. Είναι η μόνη περιοχή που κανένας λαός δεν κυβερνά μόνος: οι Ξωτικοί κρατούν τα βαθιά δάση της, οι Σφυρογέννητοι τα ψυχρά υψώματά της, και οι Πρασινοκέφαλοι υψώνουν τις ακροπόλεις τους εκεί που η Επιφάνεια διατηρεί ακόμη τάξη, ενώ άγρια και βοσκημένα ζώα διασχίζουν τα υπόλοιπα. Από την Επιφάνεια, οι πύλες ανοίγονται προς τα κάτω και προς τα πάνω στις κρυμμένες περιοχές του κόσμου: τα υπόγεια Άδυτα και το τροχιακό Ουρανόκαστρο των Αρχιτεκτόνων, τα Σπήλαια των απέθαντων, τα αδύνατα Πίσω Δωμάτια και τον Φλεγέθοντα από κάτω.
Η Επιφάνεια δεν είναι ένα τοπίο, αλλά πολλά. Η ζέστη και το κρύο, το υγρό και το ξηρό, το βουνό και η πεδιάδα αλλάζουν από τόπο σε τόπο, χωρίζοντας τον επάνω κόσμο σε ξεχωριστά βιώματα, καθένα με το δικό του έδαφος, καιρό, βλάστηση και κινδύνους. Οι ακόλουθες ενότητες περιγράφουν τα βιώματα που ένας ταξιδιώτης πιθανότατα θα διασχίσει.
Απέραντες, άνυδρες πεδιάδες από άμμο και γυμνή πέτρα κάτω από έναν αμείλικτο ήλιο. Το νερό και η σκιά είναι λιγοστά, οι μέρες ζεστές και οι νύχτες ψυχρές, και το λίγο που ζει εδώ έμαθε να κάνει χωρίς τα πάντα. Πού και πού βλέπεις έναν παραστρατημένο Αντηχητή στην ανοιχτή ερημιά, να περιπλανιέται μακριά από κάθε Άδυτο.
Βαθιά δάση παλιών δέντρων, στικτό φως και μπερδεμένη χαμηλή βλάστηση — σκιερά, κλειστά και εύκολα για να χαθείς μέσα τους. Αυτά τα δάση είναι το κρυμμένο σπίτι των Ξωτικών, που κρατούν τα βάθη τους και σπανίως αφήνουν έναν ξένο να βρει το μονοπάτι.
Ζεστή, υγρή και κατάφυτη — ένα πυκνό πράσινο μπλέγμα και, στα χαμηλά της, το στάσιμο νερό του βάλτου και του έλους. Τα καλάμια και η λάσπη κρύβουν τον Βαλτόσκωρο, το υπομονετικό αρπακτικό ενέδρας του έλους, οπότε μείνε σε κίνηση και καλά μακριά από τα πυκνά καλαμιώνες.
Ριγωτές ερημιές από κόκκινη πέτρα και πηλό, ξερές και σπασμένες σε γκρεμούς, επιτραπέζια υψώματα με επίπεδη κορυφή και απότομες χαράδρες. Εντυπωσιακές στη θέα και δύσκολες να διασχιστούν, με λιγοστό νερό και ύπουλο πάτημα. Και εδώ βλέπεις πού και πού έναν παραστρατημένο Αντηχητή, να ανοίγει δρόμο μέσα από την πέτρα μακριά από κάθε Άδυτο.
Απέραντες, ανοιχτές χλοώδεις πεδιάδες — ήπιες, επίπεδες και οι πιο επιεικείς από τις γαίες της Επιφάνειας, το πιθανότερο μέρος για να βρεις στήριγμα στα πόδια σου. Εκεί που οι πεδιάδες κατεβαίνουν προς ποτάμια, λίμνες και τη θάλασσα, οι Πρασινοκέφαλοι υψώνουν τις ακροπόλεις τους, γιατί είναι το ίδιο σαν στο σπίτι τους στο νερό όσο και στη στεριά.
Τα ψυχρά υψώματα — παγωμένες πεδιάδες και απότομα, χιονισμένα βουνά όπου ο αέρας αραιώνει και το χιόνι δεν λιώνει ποτέ. Αυτό είναι η γενέθλια γη των Σφυρογέννητων, που ευδοκιμούν στο κρύο και σε υψόμετρα που ρίχνουν κάτω κάθε άλλον.